Przemoc w rodzinie w statystykach wymiaru sprawiedliwości i organów ścigania w 2021 roku (6/143/2022)
Artykuły „Niebieskiej Linii"
Michał Lewoc
Analiza danych statystycznych za 2021 rok, dotyczących działań organów ścigania i wymiaru sprawiedliwości w sprawach związanych z przemocą w rodzinie pokazała, że stale zwiększa się liczba środków izolacji sprawcy od osób pokrzywdzonych. Natomiast niepokoi utrzymująca się stagnacja w zakresie liczby orzeczonych środków probacyjnych w postaci uczestnictwa w programach oddziaływań korekcyjno-edukacyjnych.
Jest już tradycją, że przedstawiam na łamach „Niebieskiej Linii” dane statystyczne obrazujące orzecznictwo sądów powszechnych oraz aktywność Policji i prokuratury w obszarze zwalczania zjawiska przemocy w rodzinie w kolejnych latach. Tym razem chciałbym przyjrzeć się danym za 2021 rok.
W celu ułatwienia odczytu przedstawianych danych statystycznych za poszczególne lata dane te zostaną zaprezentowane w podobnym układzie tabel i wykresów, aby łatwiej było je porównać i dokonać ich analizy. Jednakże ze względu na mnogość informacji, a tym samym w trosce o ich czytelność, wykresy i tabele ograniczone zostaną do ostatnich pięciu lat. W przypadku zainteresowania danymi sprzed 2017 roku, zachęcam do sięgnięcia do poprzednich numerów „Niebieskiej Linii”, gdzie dane te były publikowane1.
Dane dotyczyć będą przestępstwa znęcania się, tj. czynu z art. 207 § 1 k.k.2. Warto podkreślić, że przestępstwo takie jest najbardziej jaskrawym przykładem przemocy w rodzinie, jednakże nie reprezentuje całości tego zjawiska. Przemoc w rodzinie wykracza bowiem swoim zakresem poza znamiona przestępstwa znęcania3.
Prokuratorskie oraz sądowe formularze statystyczne uwzględniają dane dotyczące przestępstw, które mogą zostać zakwalifikowane jako przemoc w rodzinie, wg art. 2 pkt 2 ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie4, są to m.in.: art. 148 § 1-4 k.k. – zabójstwo; art. 156 § 1-3 k.k. – spowodowanie ciężkiego uszczerbku na zdrowiu człowieka; art. 157 § 1 k.k. – spowodowanie średniego i lekkiego uszczerbku na zdrowiu człowieka; art. 189 k.k. – pozbawienie wolności; art. 190 k.k. – groźba bezprawna; art. 191 k.k. – przemoc lub groźba bezprawna w celu zmuszenia do określonego zachowania; art. 191a k.k. – utrwalanie i rozpowszechnianie wizerunku nagiej osoby; art. 197 § 1-3 k.k. – zgwałcenie; art. 198 k.k. – współżycie płciowe z osobą w stanie ograniczonej poczytalności; art. 199 k.k. – wymuszenie współżycia płciowego na osobie podległej, w krytycznym położeniu; art. 200 § 1 i 2 k.k. – pedofilia – uprawianie, prezentowanie treści; art. 201 k.k. – kazirodztwo; art. 202 § 1-4b k.k. – prezentowanie treści pornograficznych; art. 203 k.k. – doprowadzenie przemocą innej osoby do uprawiania prostytucji; art. 208 k.k. – rozpijanie małoletnich; art. 267 § 1 k.k. – naruszanie tajemnicy korespondencji; art. 278 § 1 k.k. – kradzież mienia; art. 279 § 1 k.k. –
kradzież z włamaniem; art. 280 § 1 k.k. – rozbój; art. 282 k.k. – wymuszenie rozbójnicze; art. 284 § 1 k.k. – przywłaszczenie rzeczy ruchomej; art. 286 § 1 k.k. – oszustwo; art. 288 § 1 k.k. – zniszczenie mienia.
Prokuratura i organy ścigania a przemoc w rodzinie w 2021 roku
Krajowy Program Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie na lata 2014-2020, a także i ten na 2021 rok, nakazują organom centralnym gromadzenie danych statystycznych w tym obszarze.
W 2021 roku, zgodnie z danymi Biura Prewencji Komendy Głównej Policji5, liczba zatrzymanych przez Policję sprawców przemocy w rodzinie wzrosła i wyniosła 18.240, w tym 746 kobiet i 2 dziewczynki oraz 17.494 mężczyzn i 41 chłopców (zob. wykres 1).
Wykres 1. Liczba sprawców przemocy w rodzinie zatrzymanych przez Policję w latach 2017-2021.
Według danych uzyskanych z Prokuratury Generalnej6, liczba podejrzanych, wobec których zastosowano środek zapobiegawczy w postaci nakazu okresowego opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym (art. 275a § 1 k.p.k.), znacząco wzrosła i wyniosła 5.694 (zob. wykres 2).
Wykres 2 obrazuje stały wzrost zarówno liczb bezwzględnych zastosowanych środków zapobiegawczych tego typu, jak i stały trend wzrostowy, przy jednoczesnym utrzymywaniu się w ostatnich 5 latach trendu liczby osób oskarżonych za przestępstwa z użyciem przemocy wobec osób najbliższych na podobnym poziomie.
Należy także wskazać, że prokuratury – już po złożeniu aktu oskarżenia – mogły wnioskować do sądu o zastosowanie tego rodzaju środków. W 2021 roku złożono 1.415 wniosków o zastosowanie nakazu okresowego opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym (2017 r. – 1.235, 2018 r. – 1.319, 2019 r. – 1.400, 2020 r. – 1.445), zaś ogółem sądy zastosowały aż 3.806 (2017 r. – 2.247, 2018 r. – 2.683, 2019 r. – 2.695, 2020 r.
– 2.673) tego typu środków (na wniosek prokuratora bądź z urzędu), co także stanowi utrzymanie tendencji wzrostowych z lat ubiegłych.
Wykres 2. Liczba podejrzanych, wobec których zastosowano środek zapobiegawczy w postaci nakazu okresowego opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym w latach 2017-2021.
Z danych Prokuratury Generalnej wynika ponadto, że w roku 2021:
– liczba podejrzanych o przestępstwa z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej wobec członka rodziny, wobec których zastosowano dozór Policji pod warunkiem opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym (art. 275 § 3 k.p.k.) – wyniosła 1.056 (2017 r. – 897, 2018 r. – 790, 2019 r. – 1.100, 2020 r. – 1.040),
– liczba podejrzanych o wymienione wyżej przestępstwa, wobec których zastosowano dozór Policji z jednoczesnym zobowiązaniem do powstrzymania się od kontaktu z pokrzywdzonym (art. 275 § 2 k.p.k.) – wyniosła 7.809 (2017 r. – 4.448, 2018 r. – 4.403, 2019 r. – 5.587, 2020 r. – 6.170), zob. wykres 3.
– liczba podejrzanych o wymienione wyżej przestępstwa, wobec których prokurator skierował wniosek do sądu o zastosowanie tymczasowego aresztowania – 3.216 (2017 r. – 2.625, 2018 r. – 2.274, 2019 r. – 3.043, 2020 r. – 3.440),
– liczba oskarżonych o przestępstwa popełnione wobec członka rodziny z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej – 16.950 (2017 r. – 15.297, 2018 r. – 15.742, 2019 r. – 15.424, 2020 r. – 14.492).
W stosunku do sprawców przestępstw zakwalifikowanych jako przemoc w rodzinie w 2021 roku, tymczasowe aresztowanie na etapie postępowania przed sądem przed wydaniem wyroku sądy rejonowe i okręgowe zastosowały w 1.444 przypadkach (2017 r. – 1.004, 2018 r. – 1.075, 2019 r. – 1.291, 2020 r. – 1.342), w tym wobec 1.311 (2017 r. – 723, 2018 r. – 773, 2019 r. – 936, 2020 r. – 1.097) oskarżonych za przestępstwo znęcania się z art. 207 § 1 k.k., co stanowi wzrost.
Dozór Policji w miejsce niezastosowanego tymczasowego aresztowania (art. 275 § 3 k.p.k.) sądy zastosowały w 546 przypadkach (2017 r. – 421, 2018 r. – 358, 2019 r. – 420, 2020 r. – 441).
Wykres 3. Liczba podejrzanych, wobec których zastosowano dozór Policji z jednoczesnym zobowiązaniem do powstrzymania się od kontaktu z pokrzywdzonym (art. 275 § 2 k.p.k.) w latach 2017-2021.
Orzecznictwo sądów powszechnych w sprawach z art. 207 § 1 k.k.
Przechodząc do analizy dotyczącej orzecznictwa sądów powszechnych, chciałbym przedstawić dane w zakresie liczby i płci osób skazanych oraz osób pokrzywdzonych poszczególnymi rodzajami przestępstw, kwalifikujących się jako przemoc w rodzinie według art. 2 pkt 2 ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie7. Dane te zostały przedstawione w tabeli 1.
Ze zgromadzonych danych wynika, że kobiety, jako sprawcy czynów kwalifikujących się jako przemoc w rodzinie według art. 2 pkt 2 ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie, stanowią jedynie niewielki odsetek (5,22%). Mężczyźni zaś stanowią aż 94,78% osób skazanych za stosowanie przemocy w rodzinie.
Pokrzywdzonymi przestępstwami najczęściej były kobiety (63,47%), a w dalszej kolejności dzieci (18,98%). Wśród małoletnich pokrzywdzonych liczba dziewczynek i chłopców była niemal taka sama, z niewielką przewagą liczby dziewczynek (51,89%).
Wykres 4. Stosunek procentowy rodzajów orzeczeń sądów rejonowych w Polsce w 2021 roku w zakresie art. 207 § 1 k.k.
W 2021 roku w sądach rejonowych w Polsce nieprawomocnie osądzono z art. 207 § 1 k.k. ogółem 14.877 osób (2017 r. – 13.252, 2018 r. – 13.422, 2019 r. – 13.637, 2020 r. – 12.433)8.
Z tego:
– 12.135 (2020 r. – 10.345) – skazano;
– 371 (2020 r. – 208) – uniewinniono;
– 1.510 (2020 r. – 1.175) – warunkowo umorzono postępowanie;
– 857 (2020 r. – 701) – umorzono postępowanie;
– 1.462 (2020 r. – 1.277) – tymczasowo aresztowano.
Pomimo drobnych zmian w liczbach bezwzględnych, stosunek procentowy na ww. wykresie pozostał bez zmian w porównaniu z latami 2016-2020.
W 2021 roku w sądach rejonowych w Polsce nieprawomocnie skazano z art. 207 § 1 k.k. ogółem: 12.135 osób9 (w 2020 r. – 10.345), zob. wykres 5.
Z tego wymierzono:
– 227 (2020 r. – 223) – kary mieszane;
– 512 (2020 r. – 445) – kary grzywny (samoistnych);
– 2.256 (2020 r. – 2.086) – kar ograniczenia wolności;
– 9.138 (2020 r. – 7.591) – kar pozbawienia wolności;
w tym:
– 3.363 (2020 r. – 2.914) – bezwzględnych (36,8%) (2020 r. – 38,39%);
– 5.775 (2020 r. – 4.677) – z warunkowym zawieszeniem wykonania (63,19%) (2020 r. – 61,61%).
Z powyższych danych wynika, że największy odsetek wszystkich kar za stosowanie przemocy w rodzinie stanowi kara pozbawienia wolności z warunkowym jej zawieszeniem na okres od 2 do 5 lat. Na uwagę zasługuje wzrost kary ograniczenia wolności już piąty rok z rzędu. Warto także zauważyć, że od pięciu lat utrzymuje się trend zwiększania się odsetka orzekanych bezwzględnych kar pozbawienia wolności: z 15,2% w 2016 roku do 26,8%, zaś w 2021 roku – niemal 37%. Zmiany te dokonują się kosztem kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem. Jest to wynik zmian w Kodeksie karnym, które ograniczają możliwości orzekania kary z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. W zakresie spraw z oskarżenia z art. 207 § 1 k.k. może to być także efektem powolnych, acz widocznych zmian w sposobie postrzegania tego typu przestępstwa jako obarczonego znacznym ryzykiem recydywy, zwłaszcza w obliczu ponownego zamieszkiwania w tym samym miejscu skazanego sprawcy i osoby pokrzywdzonej. Wydaje się, że postulowana od wielu lat konieczność zwiększenia liczby orzekanych kar bezwzględnych za tego typu przestępstwa powoli zaczyna stawać się rzeczywistością. Wymierzając karę pozbawienia wolności za czyn z art. 207 § 1 k.k., sądy stosowały ją w dolnych granicach ustawowego zagrożenia. Ponad 88% wszystkich kar pozbawienia wolności stanowiło kary od 2 miesięcy do 2 lat pozbawienia wolności (zob. wykres 6).
Tabela 1. Orzecznictwo sądów powszechnych w zakresie liczby i płci osób skazanych oraz osób pokrzywdzonych poszczególnymi rodzajami przestępstw, kwalifikujących się jako przemoc w rodzinie.
W zakresie płci sprawców w 2021 roku z 12.135 osób skazanych było:
– 553 (4,56%) kobiet (2020 r. – 408; 3,95%),
– 11.582 (95,44%) mężczyzn (2020 r. – 9.937; 96,05%).
Wśród łącznie 22 524 (2020 r. – 18.519) osób pokrzywdzonych przestępstwem z art. 207 § 1 k.k. w 2021 roku było:
– 15.034 (66,74%) kobiet (2020 r. – 12.390; 66,9%),
– 3.910 (17,35%) mężczyzn (2020 r. – 3.101; 16,74%),
– 3.580 (15,91%) małoletnich (2020 r. – 3.028; 16,36%).
– 1.685 (47,07%) dziewczynek (2020 r. – 1.460; 48,22%),
– 1.895 (52,93%) chłopców (2020 r. – 1.568; 51,78%).
Wykres 5. Stosunek procentowy rodzajów kar orzekanych w sądach rejonowych w Polsce w 2021 roku z art. 207 § 1 k.k.
Podsumowując powyższe wyniki należy podkreślić, że w zdecydowanej większości pokrzywdzonymi przemocą w rodzinie są kobiety, zob. wykres 7. Odnotować należy zwiększającą się nieco liczbę mężczyzn będących osobami pokrzywdzonymi. Nie determinuje to jednak płci sprawcy, tzn. nie jest tak, że jeżeli pokrzywdzonym jest mężczyzna, to sprawcą jest kobieta. Biorąc pod uwagę ww. liczbę skazanych kobiet z art. 207 § 1 k.k. oznaczałoby to, że jedna kobieta musiałaby się znęcać nad ponad 7 mężczyznami! Z moich badań wynika, że w zdecydowanej większości to mężczyźni znęcają się nad mężczyznami (np. ojcami bądź synami) – w ponad 91%, zaś skazane kobiety głównie znęcały się nad innymi kobietami, w tym matkami, córkami i teściowymi – w ok. 75%10.
Wykres 6. Stosunek procentowy wymiaru kary pozbawienia wolności orzekanej w sądach rejonowych w Polsce w 2021 roku z art. 207 § 1 k.k.
Środki karne stosowane przez sądy powszechne
Z danych zawartych w sprawozdaniach statystycznych11 wynika, że w 2021 roku sądy powszechne orzekły niżej wymienione środki karne, w następującej liczbie przypadków:
– obowiązek powstrzymywania się od przebywania w określonych środowiskach lub miejscach (art. 39 pkt 2b k.k.) – 122 (2017 r. – 181, 2018 r. – 140, 2019 r. – 184, 2020 r. – 118),
– zakaz kontaktowania się z określonymi osobami (art. 39 pkt 2b k.k.) – 5.405 (2017 r. – 2.130, 2018 r. – 2.495, 2019 r. – 3.426, 2020 r. – 3.890),
– zakaz zbliżania się do określonych osób (art. 39 pkt 2b k.k.) – 6.473 (2017 r. – 2.557, 2018 r. – 3.100, 2019 r. – 4.365, 2020 r. – 4.755),
– zakaz opuszczania określonego miejsca pobytu bez zgody sądu (art. 39 pkt 2b k.k.) – 17 (2017 r. – 12, 2018 r. – 17, 2019 r. – 13, 2020 r. – 26),
– nakaz opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym (art. 39 pkt 2e k.k.) – w 1.354 przypadkach (2017 r. – 696, 2018 r. – 839, 2019 r. – 1.124, 2020 r. – 1.084).
Obowiązki probacyjne stosowane przez sądy powszechne
Tytułem obowiązków probacyjnych w 2021 roku w sądach powszechnych orzeczono12:
– powstrzymanie się od nadużywania alkoholu lub używania innych środków odurzających (art. 72 § 1 pkt 5 k.k.) – 10.540 (2017 r. – 10.955, 2018 r. – 10.578, 2019 r. – 10.750, 2020 r. – 9.217),
– poddanie się leczeniu, w szczególności odwykowemu lub rehabilitacyjnemu albo oddziaływaniom terapeutycznym (art. 72 § 1 pkt 6 k.k.) – 1.311 (2017 r. – 1.855, 2018 r. – 1. 791, 2019 r. – 1.633, 2020 r. – 1.334),
– uczestnictwo w oddziaływaniach korekcyjno-edukacyjnych (art. 72 § 1 pkt 6b k.k.) – 901 (2017 r. – 962, 2018 r. – 952, 2019 r. – 875, 2020 r. – 837),
– uczestnictwo w terapii (art. 72 § 1 pkt 6a k.k.) – 301 (2017 r. – 451, 2018 r. – 487, 2019 r. – 549, 2020 r. – 254),
– powstrzymanie się od przebywania w określonych środowiskach lub miejscach (art.72 § 1 pkt 7 k.k.) – 219 (2017 r. – 368, 2018 r. – 293, 2019 r. – 383, 2020 r. – 208),
– powstrzymanie się od kontaktowania się z pokrzywdzonymi lub innymi osobami w określony sposób (art. 72 § 1 pkt 7a k.k.) – 1.361 (2017 r. – 1.341, 2018 – 1.324, 2019 r. – 1.223, 2020 r. – 1.085),
– powstrzymanie się od zbliżania się do pokrzywdzonego lub innych osób (art. 72 § 1 pkt 7a k.k.) – 1.095 (2017 r. – 819, 2018 r. – 876, 2019 r. – 1.006, 2020 r. – 884),
– opuszczenie lokalu mieszkalnego zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym (art. 72 § 1 pkt 7b kk) – 481 (2017 r. – 481, 2018 r. – 439, 2019 r. – 433, 2020 r. – 399).
Dane te przedstawiają ogólną liczbę orzeczonych w 2021 roku środków, w tym także wobec sprawców przemocy w rodzinie.
Na szczególną uwagę spośród wyżej wymienionych środków probacyjnych zasługuje obowiązek uczestnictwa w oddziaływaniach korekcyjno-edukacyjnych.
Uwzględniając cele ww. oddziaływań i możliwość uzyskania poprzez ich zastosowanie pożądanych zmian w zachowaniu sprawcy, jak również dostępność programów, w jakich sprawcy przemocy mogliby uczestniczyć zarówno w warunkach wolnościowych, jak i izolacyjnych, potrzeba stosowania przedmiotowego środka probacyjnego nie powinna budzić wątpliwości.
Wykres 7. Osoby pokrzywdzone przestępstwem z art. 207 § 1 k.k. w 2021 roku.
W 2021 roku sądy w wyrokach skazujących bądź warunkowo umarzających postępowanie karne orzekły 901 tego rodzaju obowiązki, co stanowi lekki wzrost wobec poprzedniego roku i utrzymującą się tendencję stagnacyjną w ciągu ostatnich pięciu lat.
Należy wskazać, że z 5.775 skazanych w 2021 roku z art. 207 § 1 k.k. na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, pod dozór kuratora oddano 5.102 osoby, co stanowi aż 88,6%. Od kilku lat następuje stały wzrost liczby i odsetka sprawców, których sądy oddają pod dozór kuratora sądowego13. Ma to ogromne znaczenie z uwagi na możliwości skutecznego oddziaływania na skazanych w okresie próby w celu resocjalizacji sprawców, przejawiającej się jako zmiana postaw skazanych i ograniczenie ich powrotności do przestępstwa.
Podsumowanie
Wnioski płynące z przedstawionych powyżej danych nie różnią się od tych z poprzedniego roku, ponieważ obserwowane tendencje utrzymują się także i w roku 2021.
W 2021 roku wzrosła kolejny raz liczba zastosowanych izolacyjnych środków zapobiegawczych stosowanych wobec sprawców przemocy w rodzinie. Przykładem znacznego wzrostu zastosowań są środki zapobiegawcze w postaci:
– nakazu okresowego opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym (art. 275a § 1 k.p.k.) z 4.912 w 2020 roku do 5.694 w 2021 roku;
– dozoru Policji z jednoczesnym zobowiązaniem do powstrzymania się od kontaktu z pokrzywdzonym (art. 275 § 2 k.p.k.) z 6.170 w 2020 roku do 7.809 w 2021 roku;
– tymczasowego aresztowania na etapie postępowania przed sądem, przed wydaniem wyroku z 1.342 w 2020 roku do 1.444 w 2021 roku.
Oznacza to, że środki te są często wykorzystywane w praktyce oddziaływań na sprawców przemocy w rodzinie i służą jednocześnie zapewnieniu bezpieczeństwa osobom dotkniętym przemocą w rodzinie.
Wymierzając kary za przestępstwo znęcania się, sądy nadal orzekają je w dolnych granicach ustawowego zagrożenia kary pozbawienia wolności, tj. do lat 2 (99% wyroków z orzeczoną karą pozbawienia wolności), najczęściej z warunkowym zawieszeniem jej wykonania.
Jednocześnie odnotowywany jest stały wzrost liczby zastosowanych izolacyjnych środków karnych odpowiadających rodzajowo ww. środkom zapobiegawczym:
– nakaz okresowego opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym (art. 39 pkt 2e k.k.) z 1.084 w 2020 roku do 1.354 w 2021 roku;
– zakaz kontaktowania się z określonymi osobami (art. 39 pkt 2b k.k.) – z 3.890 w 2020 roku do 5.405 w 2021 roku,
– zakaz zbliżania się do określonych osób (art. 39 pkt 2b k.k.) z 4 755 w 2020 roku do 6.473 w 2021 roku.
Stały jest także trend częstszego stosowania przez sądy dozoru kuratora sądowego w sytuacji orzeczenia wobec sprawcy znęcania się z art. 207 § 1 k.k. kary pozbawienia wolności z warunkowym jej zawieszeniem (ponad 88% przypadków). Związane jest to również ze zmianami legislacyjnymi, polegającymi na obligatoryjnym dozorze kuratora sądowego wobec sprawcy, który popełnił przestępstwo z użyciem przemocy na szkodę osoby wspólnie zamieszkującej (art. 73 § 2 k.k.).
Stale zwiększającą się liczbę środków izolacji sprawcy od osób pokrzywdzonych, a także odpowiedniego na nich oddziaływania, należy ocenić pozytywnie. Wskazuje to na utrwalenie już zmian w świadomości prokuratorów i sędziów oraz w ocenie tego typu przestępczości. Świadczy to także o tym, że wprowadzone ustawą o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie mechanizmy odniosły skutek i działają coraz sprawniej.
Niepokoi utrzymująca się stagnacja w zakresie liczby orzeczonych środków probacyjnych w postaci uczestnictwa w programach oddziaływań korekcyjno-edukacyjnych. Być może kompensuje to liczba sprawców, poddawanych oddziaływaniom psychologiczno-terapeutycznym, jednakże brak jest danych w tym zakresie. Niska jest także liczba orzeczeń dotyczących poddania sprawców przestępstw terapii. Konieczne jest podjęcie działań edukacyjnych dla sędziów, prokuratorów, policjantów oraz kuratorów sądowych w tym zakresie. Warto w tym miejscu nadmienić, że Krajowy Program Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie na 2021 rok przewidywał tego typu oddziaływania i same programy oddziaływań korekcyjno-edukacyjnych zostały uzupełnione o nową formę oddziaływań psychologiczno-terapeutycznych.
Wydaje się jednak, że potencjał niemal 6 tys. kar pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania z art. 207 § 1 k.k. jest w zakresie możliwości zastosowania oddziaływań korekcyjno-edukacyjnych, niewykorzystany.
__________________
1. Zobacz „Niebieska Linia” nr 2/115/2018, nr 3/122/2019, nr 6/131/2020, nr 5/136/2021.
2. Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 1138 z późn. zm.).
3. Art. 207 § 1 k.k. Kto znęca się fizycznie lub psychicznie nad osobą najbliższą lub nad inną osobą pozostającą w stałym lub przemijającym stosunku zależności od sprawcy podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
4. Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 1249)
5. Informacja dotycząca realizacji przez Policję procedury „Niebieskie Karty” w 2021 roku. Biuro Prewencji KGP, Wydział Prewencji – dostępny na stronie internetowej https://statystyka.policja.pl/st/ wybrane-statystyki/przemoc-w-rodzinie/137709,Sprawozdania-z-realizacji-procedury-quotNiebieskie-Kartyquot.html.
6. Projekt Sprawozdania z Krajowego Programu Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie w roku 2021, za okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2021 roku.
7. Dane ze sprawozdania statystycznego Ministerstwa Sprawiedliwości: MS-S6 SPRAWOZDANIE w sprawie osób osądzonych w pierwszej instancji według właściwości rzeczowej za rok 2021. Sądy Rejonowe – Polska oraz z MS-S6 SPRAWOZDANIE w sprawie osób osądzonych w pierwszej instancji według właściwości rzeczowej za rok 2021. Sądy Okręgowe – Polska.
8. Ibidem.
9. Ibidem.
10. Rozprawa doktorska M. Lewoc, Kryminologiczna ocena orzecznictwa sądowego w sprawach dotyczących przemocy w rodzinie, Łódź 2016.
11. Patrz przyp. 6.
12. Ibidem.
Michał Lewoc – doktor nauk prawnych, sędzia Sądu Rejonowego w Legnicy.
Artykuł pochodzi z czasopisma „Niebieska Linia" nr 6/143/2022
Inne z kategorii
Równość płci a przemoc wobec kobiet. Rzecz o paradoksie nordyckim (4/123/2019)
15.05.2025
Magdalena Grzyb
Męska przemoc pełni zasadniczą funkcję w walce...
czytaj dalej
Dopłynąć do brzegu. Praca z rodziną objętą procedurą „Niebieskie Karty” (2/121/2019)
07.11.2025
Aneta Bukowska
W pracy z rodziną często posługuję się metaforą...
czytaj dalej
